GÖRDÜĞÜME SEVİNDİM

seninle olmanın en güzel yanı ne biliyor musun?
elin elime değmeden avuçlarımı terleten sıcaklığını taa içimde hissetmek.
seninle olmanın en kötü yanı ne biliyor musun?
''seni seviyorum'' sözcüğü dilimin ucunu ısırırken her konuşmamızda boş yere saatlerce havadan sudan söz etmek.
seninle olmanın en heyecanlı yanı ne biliyor musun?
aynı şeyleri seninle aynı anda düşünmek,birlikte ağlamak gülmek.ve buradayken bile seni çılgınca özlemek.
seninle olmanin en acı yanı ne biliyor musun?
seni hiç tanmadığım bir sürü insanla paylaşmak. senin yanında olan seninle konuşan herkesi çocukca kıskanmak.
seninle olmanın en mutlu yani ne biliyor musun?
tanıdık birileriyle karşılaşma tedirginliği ile yollarda yürümek yan yana...
elimdeki şemsiyeye inat yağmurda ıslanmak birlikte.elimde kırçiçeğiyle seni beklemek...ayni mekanlarda aynı yiyecekleri yemek.
seninle olmanın en romantik yanı ne biliyor musun?
sensiz gecelerde sana söyleyemediklerimi yıldızlara aya anlatmak... okuduğum kitabın sayfalarında dinlediğim şarkıların şiirlerin her mısrasında seni bulmak.
seninle olmanın en zor yanı ne biliyor musun?
seni kaybetme korkusuyla hayatta ilk kez tattığım o tarifsiz duygularımı umut denizinin ortasında küreksiz bir sandala hapsetmek... sevgili yerine yıllarca dost kalmayı başarmak.yalın ayak yürümek bıçağın en keskin yerinde.kanadıkca tuz yerine gözyaşlarımı basmak yüreğime.

seninle olmanın tek yan etkisi ne biliyor musun?
nereden bileceksin? sen benimle hiç olmadın ki. olsaydın avuçlarım terlemezdi...
ısırmazdım dilimin ucunu...özlemezdim seni yanımdayken...
kıskanmazdım.korkmazdım yollarda yürümekten.
ıslanmazdim yağmurlarda...
yıldızlara aya dert yanmaz böyle her şarkıda sarhoş olmazdım.
korkmazdım seni kaybetmekten ayaklarım kan revan atlardım sandaldan denize...
ve her kulaçta haykırırdım seni.ama sen hiç benimle olmadın ki...
ya aklın başka yerlerdeydi ya yüreğin...

Kendimi amansız bir hastalığa yakalanmış gibi hissediyorum..

İçimde amansız bir fırtına kopuyor .. hissediyorum..

Her arkama baktığımda fırtına daha da genişliyor içimde..

Evet; YALNIZLIK BU..

“bu” diyebilecek kadar kararlıyım bu hastalığımda..

insanlar fikirlerinde eminlilik sağlamaktan mutluluk duyarlar.. bazen de acı…

“acı” nasıl bir hastalık ..?

mutsuzluk mu acı verir insana..?

yoksa kaybettiğin ufak yada büyük şeylerin verdiği burukluk mu..?

yada istediklerini elde edememenin verdiği haz mı?

Hafif bir müzik dinliyorum.. çok eskilerden.. dedem söylerdi bu şarkıları...

“kimseye etmem şikayet “

“ağlarım ben halime”

ardından da ;

“akşam oldu hüzünlendim ben yine”

“hasret kaldım gözlerinin rengine”

“gelme tabip gel sevgilim gel yine”

“hasret kaldım gözlerinin rengine”

aslında “yalnızlık” çok gereksiz bir kelime bence.. etrafıma baktığımda yalnız olmadığımı hissedebiliyorum.. düşüncelerimde de yalnız değilim.. gördüğüm rüyalarda da.. kurduğum hayaller de.. ailem var.. arkadaşlarım.. müzik var .. en önemlisi ben varım..

ama niye bu kadar kalabalık içinde kendimi tek başıma hissediyorum..?

sadece aşk mı insanı tek kılmaz..?

ne kadar soru soruyorum kendime farkındayım.. işte beni hayattan uzaklaştıran birkaç sebep.. beklide bütün sebepler bunlar.. ama kendime o kadar çok soru soruyorum ki.. ben bile kendimden sıkılıyorum bazen.. ayna bile bana sanki içimde iki kişiyi gösteriyor gibi..

zamana ihtiyacım olduğu ortada..ama hangi zamana..?..şu yazıyı yazarken bile zaman geçmiyor mu?...bu yazıyı okuduğunda saate baksana kaç dakikayı arkanda bırakmışsın..?

mucizeler bekliyorum hayatımda.. ama aralıklarla gerçekleşsin istiyorum hak ettiğim mucizeler..

birisi için şarkı yazmak istiyorum… içten, gülerek…

“ne gül ne güz ister”

“bu kalp bir sende titrer”

“yak hadi durma senin bu küller”

“ne yazı ne kışı bekler”

“bu kalp bir seni özler”

“vur hadi durma senin bu izler”

“bana sen lazımsın..”

15.07.2007 23:39